Je hebt besloten dat je weggaat. Weg uit de situatie van geweld waar jij (en eventueel je kinderen) in zit. De vrouwenopvang van MO Den Bosch biedt jou en je kinderen veiligheid, opvang en begeleiding om weer tot rust te komen.
Heb je huisdieren? Laat je dit niet belemmeren om te komen. Samen kijken we hoe we jouw huisdieren opvangen.
Samen met de begeleiders maak je een stappenplan voor jouw toekomst.
Kom je hier met je kind(eren)? In de vrouwenopvang is ook speciale aandacht voor je kinderen en voor wat zij hebben meegemaakt.

Heb je nu hulp nodig? Neem dan direct contact met ons op!
Samen met Veilig Thuis en politie bieden wij hulp aan slachtoffers van huiselijk geweld. Wij zijn 24 uur per dag bereikbaar. In geval van nood: neem geen risico en bel 112.

Vrouwenopvang

De vrouwenopvang van MO Den Bosch zit in een mooi pand in Den Bosch. Verdeeld over drie woongroepen vangen we vrouwen met hun eventuele kind(eren) op. Je hebt een eigen kamer met wastafel. De keuken, badkamer en woonkamer deel je met andere vrouwen. We hebben een grote tuin met speelmogelijkheden voor de kinderen, een speelkamer, huiswerkkamer en een ontmoetingsruimte. Jouw vraag staat hier centraal! Niemand is hetzelfde, geen verhaal is hetzelfde en daarom bieden wij hulp op maat. Hoe lang je blijft in de vrouwenopvang is van veel zaken afhankelijk. Ons uitgangspunt is: zo kort als mogelijk en zo lang als noodzakelijk.

Geerke

Een stap na de vrouwenopvang kan het Geerke zijn. Het Geerke bestaat uit acht appartementen waar je (onder begeleiding) zelfstandig woont.

Neuza voormalig cliënt Vrouwenopvang:

Neuza  (38) kwam na een gewelddadige relatie bij de vrouwenopvang terecht. Nu woont ze in haar eigen huis. In haar woonkamer hangt een fotoposter. “Mijn zoon”, vertelt ze trots. “Hij is er nu niet bij. Hij weet niet alles van mijn verleden. Dat komt wel als hij oud genoeg is.”

 

“Ik ben opgegroeid in Portugal. Vijftien jaar geleden verhuisde ik naar Nederland. Vier maanden voor de verhuizing overleed mijn moeder. Kort daarna leerde ik een Nederlander kennen en met hem verhuisde ik naar Nederland. Na tweeënhalf jaar in Nederland overleed ook mijn vader. Net toen ik weer terug was van de begrafenis in Portugal betrapte ik mijn vriend met een ander. Dat deed heel veel pijn. Daarna zijn we uit elkaar gegaan. Met zijn moeder heb ik altijd goed contact gehad, een lieve, zorgzame en heerlijke vrouw.

PUINHOOP 
Nadat het uit was vond ik uiteindelijk een woning in Deurne. Ik was gelukkig. Ik had toen alles: een baan, een eigen huisje en zelfs een eigen auto. Ik was 28 jaar toen ik de vader van mijn kind ontmoette. De puinhoop in mijn leven begon. Hij was beroepskickbokser en ex-beroepsmilitair. Een prachtige man om te zien, een blok spieren. Ik was helemaal voor hem gevallen en deed alles voor hem. Samen zijn we een sportschool begonnen. Daar deed ik ook echt alles, maar loon of wat dan ook heb ik nooit gekregen. Vier jaar bleef ik bij hem. Het was een zeer gewelddadige relatie.

STEUN 
Toen mijn zoontje geboren werd kwam de wijkverpleegkundige Thea langs. Zij heeft mij heel goed geholpen. Ze luisterde naar mijn verhaal en steunde me in alles, daarna zijn we verhuisd en kwam er een nieuwe wijkverpleegkundige. Zij heette Anouk en zij heeft met hart en ziel ons de goede richting in gestuurd. Ze heeft me ook veel geholpen tijdens ons verblijf in de vrouwenopvang. Want ik wilde bij mijn vriend weg. Hij wilde dat we bij elkaar bleven en samen onze zoon zouden opvoeden. Maar wel onder zijn regime. Maar dat kon ik niet meer. Ik ben naar de opvang gegaan. Hoe dat nu precies is gegaan weet ik eerlijk gezegd niet meer. Ik was zo bezig met overleven, ik zat in een roes. De eerste avond dat ik in de opvang was weet ik nog wel. Het was zo’n openbaring! Ik begreep toen pas dat er meer vrouwen waren met dezelfde problemen. Ik was in een keer niet meer alleen.

HERSTEL
Ik ging in therapie bij Reinier van Arkel. Ik heb daar veel aan gehad. Ik leerde daar weer helder na te denken. Bij therapie zagen ze me als een ongetemde, beetje wilde, soms onbegaanbare maar vaak ook een mooie storm. Ik had een kort lontje en een dodelijke blik om anderen op afstand te houden. Daar moest ik afscheid van nemen. Maar ik wist dat het leren luisteren naar de ander, het toegeven en begrijpen van mijn emoties en alles wat mij is overkomen, de start was van mijn herstel. Het was hard werken en niet altijd eenvoudig. Het gemis van mijn ouders kwam naar voren. Zo fijn is mijn jeugd niet geweest. Ik denk dat ik dat gemis in mijn partner heb willen vinden.

 
Ik heb elf maanden in de opvang gezeten. Daarna ben ik met mijn zoontje naar deze woning verhuisd. Nu is er levenslust, ben ik vol energie en zelfs kalm en beheerst. In de toekomst wil ik graag ervaringsdeskundige worden en daarmee mijn eigen verleden en ervaring op een goede manier inzetten. En een ander de kans geven om regie over zijn eigen leven te hebben en creëren en helpen de eigen kracht te ontdekken.” Neuza sluit af met de woorden: “De balans tussen gevoel en verstand is een groot goed. Het is hard werken om jezelf te vinden en jezelf te accepteren, en te geloven dat je er mag zijn!”

Door Jolijn van Beckhoven (tekst en foto uit Krachtenbundel www.reelle.nl)